Co nagle – to po deadline…
Photoshop + wacom/ 3-4 dni z tycieńkimi przerwami ;)
I close up-y:
- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -
A tak to wyglądało wcześniej:
Wreszcie zebrałam się w sobie i dokończyłam zaczętą
wieki temu grafikę. Wyjściowo były to moje własne lęki
tuż przed podróżą (rzecz jasna samolotową) urlopową.
Pierwszy raz miałam lecieć tak długo samolotem
i przyznam szczerze – miałam pietra.
Dzieciak śmierci bawiący się w katastrofę lotniczą, jako
że nawet dzieci śmierci muszą na czymś przecież ćwiczyć.
Tak czy siak przynajmniej wiedzą jaka jest odpowiedź
gdy dorosły ich zapyta:
- A ty kim chciałbyś być jak dorośniesz?
- Chciałbym być śmiercią i móc rozwalać samoloty!
Z radością odkryłam, że “Śmierć błękitnego ptaszona” nie jest scalona i, że każdy layer mam oddzielnie. Miłą niespodzianką okazało się również, że właśnie w przypadku tej pracy przyłożyłam się aż nadto do detali.
I tak oto króliczek, ale z bliska :)
